وزارت امر به معروف و نهی از منکر طالبان روز سه‌شنبه ۲۸ بهمن (۱۷ فوریه) در استان پروان شماری هارمونیه (نوعی ارگ دستی شبیه آکاردئون)، طبل، تنبک، دوتار و بلندگوهای پخش موسیقی را که تعداد آن‌ها را حدود ۵۰۰ عدد تخمین می‌زده می‌شود، به آتش کشید و سوزاند.

عبدالمجیب حنفی، محتسب امر به معروف طالبان در پروان، مدعی شد که آلات موسیقی باعث ترویج فساد در جامعه می‌شود و به همین دلیل، این سازها در طی یک سال گذشته از شهرها و شهرستان‌های این استان جمع‌آوری و آتش زده شدند.

او افزود که در چهار سال و نیم گذشته این دومین بار است که طالبان در افغانستان آلات موسیقی را آتش می‌زنند «تا مسلمانان و ملت ما از فسق و فجور در امان بمانند».

عبدالمجیب حنفی درباره اینکه آیا کسی هم به دلیل نواختن یا حمل ادوات موسیقی یا گوش‌ دادن به آن، بازداشت شده‌ است یا خیر، اطلاعاتی نداد.

کارزار سوزاندن و شکستنن آلات موسیقی را وزارت امر به معروف طالبان، نهادی که تحت رهبری خالد حنفی و از افراد تحت حمایت ملا هبت‌الله آخندزاده، رهبر طالبان، فعالیت می‌کنند، اجرا می‌کنند. رژیم طالبان پس از سلطه مجدد بر افغانستان، ابتدا پخش موسیقی را از رسانه‌های این کشور ممنوع کرد و سپس به جمع‌‌آوری آلات و ادوات موسیقی در شهرها و شهرستان‌ها پرداخت.

بر اساس عقیده طالبان، موسیقی «حرام» است و کسی نباید آواز بخواند یا ساز بنوازد. این رویکرد باعث شده است که اهالی موسیقی در داخل افغانستان منزوی شوند و شماری از هنرمندان که موسیقی تنها منبع درآمدشان بود، در فقر و تنگدستی گرفتار شوند. 

وزارت امر به معروف طالبان در سال جاری شمار محتسبان خود را افزایش داد که این کار باعث فشار بیشتر بر مردم، به‌‌ویژه اهالی موسیقی، شد.  

هرچند رژیم طالبان موسیقی را ممنوع اعلام کرده است، شماری از خوانندگان و نوازندگان در افغانستان به شکل زیرزمینی فعالیت می‌کنند. با این حال، در صورت اطلاع محتسبان امر به معروف یا نیروهای پلیس طالبان، محافل موسیقی برهم زده و آوازخوانان و نوازندگان بازداشت می‌شوند. سپس طالبان از این افراد تعهد کتبی می‌گیرند که دوباره به موسیقی و نوازندگی نپردازند. 

در طول چهار سال و نیم سلطه مجدد طالبان بر افغانستان، بخشی از هنرمندان عرصه موسیقی این کشور را ترک کردند و شماری دیگر نیز در تلاش برای خروج از کشورند. در دوران مذاکرات طالبان با ایالات متحده آمریکا و همچنین هیئت حکومت جمهوری، هنرمندان موسیقی هشدار داده بودند که طالبان هرگز به اهالی موسیقی اجازه فعالیت نخواهند داد، اما این نگرانی‌ها در آن زمان، همانند بسیاری از هشدارهای دیگر، نادیده گرفته شد. 

روایت این روزهای اهالی موسیقی افغانستان به دوران نخست حاکمیت طالبان بین سال‌های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱ شباهت زیادی دارد؛ دوره‌ای که طالبان موسیقی را ممنوع اعلام کرده بودند و آلات موسیقی و حتی ابزارهای پخش موسیقی را هم می‌شکستند. در آن زمان هم مردم از ترس طالبان پنهانی موسیقی گوش می‌دادند، اما پس از سقوط رژیم طالبان و مداخله نظامی ائتلاف جهانی به رهبری ایالات متحده آمریکا، فصلی تازه‌ برای رشد هنر موسیقی در افغانستان گشوده شد. به‌‌تدریج شماری از دختران و زنان افغان هم تابوشکنی کردند و به هنر موسیقی روی آوردند و رسانه‌های خصوصی نیز آثار این هنرمندان جوان را پخش می‌کردند. 

در طول دو دهه نظام جمهوریت، موسیقی در افغانستان رشد چشمگیری داشت، اما اکنون در دوران حاکمیت مجدد طالبان، نوای موسیقی بار دیگر خاموش شده است. 

رژیم طالبان به جای موسیقی، سرودخوانی بدون موسیقی را ترویج می‌کند؛ سرودهایی که اشعار آن‌ها بیشتر درباره «سفیدنمایی و تطهیر» طالبان، تمجید از جنگ، خشونت، انفجار و انتحا، و ستایش چهره‌ها و فرماندهان این گروه است. طالبان از امکانات رادیو و تلویزیون ملی افغانستان که در دوران نظام جمهوریت بازسازی و نوسازی شد هم برای تولید و جا انداختن این سرودها در ذهن نیروها و هوادارانشان استفاده می‌کنند.